Kot europejski krótkowłosy (zwany niekiedy również kotem celtyckim) – naturalna, stosunkowo niedawno uznana rasa kota. Uznanie rasy nastąpiło ze względu na konieczność ochrony pierwotnych genów kotów występujących od wieków na terenie Europy.

Historia

W 1982 r. rasa została uznana przez Fédération Internationale Féline. Poza Skandynawią jest rzadko spotykana ze wzgl. na podobieństwo do wspomnianych dachowców, które można mieć za darmo ze schroniska. Europejski krótkowłosy ma swoich odpowiedników w Wielkiej Brytanii i USA, które były hodowane o wiele dłużej. Jednak wygląd brytyjskiego krótkowłosego został ukształtowany na skutek krzyżowań z kotami perskimi. Kot amerykański krótkowłosy już bardziej przypomina "europejczyka" choć większość sprzedawanych kotów tej rasy ma bardzo efektowne, srebrne futerko we wzorze tabby.

Opis rasy


Europejski kot krótkowłosy w porównaniu z innymi rasami ma ciało o rozmiarach od średnich do dużych, kończyny niezbyt długie, mocne, z okrągłymi łapami, ogon u nasady gruby, cieniejący ku zaokrąglonemu końcowi. Głowa dłuższa niż szeroka, okrągława. Uszy średniej wielkości, lekko zaokrąglone u góry. Oczy okrągłe, ustawione lekko skośnie, rozwarte, o różnych kolorach - od ciemnoniebieskiego, poprzez miedziany, do intensywnie zielonego. Dorosły kot waży 4 kg, a samica 3 kg. Długość to około 45-50 cm + 25-30 cm ogona. Ma wiele odmian barwnych.

Za najbardziej pierwotne ubarwienie kota europejskiego uznaje się "pręgowanie", występujące w trzech wariantach (cętkowany, tygrysi oraz marmurkowy). Wzór marmurkowy był najprawdopodobniej wzorem wyjściowym dla pozostałych wariantów.

Savannah
Historia

Savannah to kot wyhodowany z krzyżowania afrykańskiego serwala i kota domowego. Pierwszy udokumentowany przypadek pochodzi z wczesnych lat 80-tych z USA, stan Pensylvania . Zostały uznane jako odrębna rasa przez TICA oraz amerykańską organizację hodowlaną REFR.
Charakterystyka

Jest to kot o wyraźnym, cętkowanym umaszczeniu i budowie delikatniejszej od bobcata.
Savannah jest bardzo podobny do swojego dzikiego przodka. Uszy ma duże, wyraźne "pufiaste" policzki, wydłużony korpus i nogi. Cętki na futerku są zawsze czarne lub brązowe. Kształt pyszczka bardzo przypomina pyszczek serwala.

Savannah jest kotem unikalnym. Głównym tego powodem jest skromność puli genów i bardzo małe mioty.

Temperament

Ma bardzo przyjacielski charakter, uwielbia zabawy i w odróżnieniu od większości kotów nie stroni od wody.

Ciekawostki

UWAGA istnieją dwie różne rasy o tej samej nazwie. W Wielkiej Brytanii wyhodowano nową rasę kotów, którą także nazwano Savannah. Rasa powstała w wyniku krzyżowania kotów Bengalskich i Syjamskich. Efektem takich zabiegów hodowlanych jest niebieskooki kot o budowie syjama, ale z ubarwieniem kotów bengalskich

Wiek kota



Koty żyjące na wolności dożywają średnio do 8 lat, natomiast koty trzymane w domu osiągają wiek do 20 lat. Na długość życia wpływa szereg czynników, takich jak: płeć, styl życia, zwyczaje. Najdłużej żyjącym kotem według Księgi rekordów Guinnessa była kotka imieniem Creme Puff (1967–2005), która przeżyła 38 lat i 3 dni[6].

Małe kocięta rozwijają się szybko. Stają się w pełni samodzielne w wieku od 10 do 12 tygodni i wtedy mogą trafić do nowych właścicieli. Gdy mają około 3 miesięcy kotka przestaje się nimi interesować i zmusza je do samodzielności. W wieku około 5 miesięcy kociaki wymieniają zęby na stałe. Dzieciństwo kończy się z uzyskaniem dojrzałości płciowej. W tym okresie może pojawić się pierwsza ruja, a kot zaczyna oznaczać swoje terytorium.

Wyraźne objawy starości pojawiają się zwykle po 10 roku życia: coraz częściej pojawia się kamień nazębny, osłabia się wzrok, słuch i węch, stają się powolne oraz słabe. Stare koty są bardzo wrażliwe na zmiany środowiskowe i stres.Wiek kota w porównaniu z wiekiem człowieka
kot człowiek kot człowiek kot człowiek kot człowiek
1 miesiąc 6 miesięcy 8 miesięcy 16 lat 7 lat 45 lat 14 lat 72 lata
2 miesiące 10 miesięcy 1 rok 18 lat 8 lat 50 lat 15 lat 74 lata
3 miesiące 2 lata 2 lata 25 lat 9 lat 55 lat 16 lat 76 lat
4 miesiące 5 lat 3 lata 30 lat 10 lat 60 lat 17 lat 78 lat
5 miesięcy 8 lat 4 lata 35 lat 11 lat 62 lata 18 lat 80 lat
6 miesięcy 14 lat 5 lat 40 lat 12 lat 65 lat 19 lat 82 lata
7 miesięcy 15 lat 6 lat 43 lata 13 lat 68 lat 20 lat 84 lata

Przodkiem kota domowego jest kot nubijski – według poglądów większości współczesnych naukowców różnice pomiędzy kotem domowym i nubijskim są tak niewielkie, że należą one do tego samego podgatunku. Istnieją rozbieżności w kwestii daty udomowienia kota. Większość źródeł sugeruje lata 4000–3700 p.n.e., a miejscem, w którym miało do tego dojść, była Nubia. Istnieją jednak dowody (grób kota z Cypru sprzed ok. 7500 r. p.n.e.), że domestykacja kota zaczęła się znacznie wcześniej i trwała kilka tysięcy lat, a jej miejscem był obszar Żyznego Półksiężyca. Już ok. 2000 r. p.n.e. kot był pospolicie hodowany w Egipcie. Początkowo był obiektem kultu, wiązano go z boginią Bastet, a zwłoki kotów mumifikowano. Później zaczęto wykorzystywać go do tępienia gryzoni.

Wyhodowano wiele ras kota domowego, różniących się ubarwieniem, wielkością i długością włosów; współczesne wzorce niektórych starszych ras znacznie odbiegają od ich wcześniejszych cech (jak w przypadku kotów perskich czy syjamskich). Znaczna liczba kotów domowych żyje samodzielnie w miastach (w Polsce są to tzw. koty piwniczne lub dachowce).

Cherubim i Honeybear

Cherubim i Honeybear są odmianami kota rasy Ragdoll i od pierwowzoru różnią się tylko drobnymi szczegółami. Są to rasy eksperymentalne i przez większość dużych stowarzyszeń hodowców nie są jeszcze uznawane.
Anna Baker, która na początku lat 60. wyhodowała ragdolle zastrzegła nazwę rasy i wolno jej używać tylko dla kotów pochodzących z hodowli zarejestrowanych w International Ragdoll Cat Association (IRCA). Pozostali hodowcy, nie chcąc płacić za możliwość używania tej nazwy, zmuszeni zostali do nazwania swoich kotów inaczej (Ragamuffin).
Z powodu braku stosownych opisów trudno mi ustalić różnice między tymi rasami i Ragdollem.

ragdoll

Ragdoll (ang. szmaciana lalka) – rasa kota zaliczana do kotów półdługowłosych (koty o włosach średniej długości; kategoria II FIFe). Nazwa rasy pochodzi od szeroko rozpowszechnionej legendy, według której, gdy ragdolla weźmie się na ręce, kot odpręża się, rozluźnia mięśnie i staje sie uległy w stopniu przewyższającym inne rasy kotów. W celu popularyzacji rasy rozpowszechniano też mit o rzekomej odporności ragdolli na ból.

Historia rasy

Ragdolle zostały wyhodowane w latach 60. ubiegłego wieku w Kalifornii. Odkrywczynią i właścicielką pierwszych kotów tej rasy jest Ann Baker – kalifornijska hodowczyni kotów perskich z miejscowości Riverside. Za protoplastkę rasy uważa się półdziką, długowłosą, białą kotkę o imieniu Josephine, która wyglądem przypominała angorę. Kotkę tę uratowano po tym, jak została potrącona przez samochód, i udało się ją całkowicie oswoić. Josephine została skrzyżowana z kotem birmańskim, a następnie była krzyżowana z innymi rasami. Twierdzono, że uszczerbek na zdrowiu wywołany wypadkiem spowodował, że kocięta były nadmiernie bezwładne i nie odczuwały bólu, jednak jest to tylko legenda. Dziś powszechnie uznaje się, iż ragdolle są rasą wywodzącą się z skrzyżowania kotów birmańskich, perskich oraz burmańskich.

Pierwszą kotką, której właścicielką została Ann Baker była podobna do rasy burmańskiej kotka o imieniu Buckwheat, natomiast następną – dwukolorowa kotka Raggedy Ann Fugianna (obydwie pochodziły z miotu od Josephine i różnych, przypadkowych kocurów). Ojcem tej drugiej był kocur i syn Josephine – Daddy Warbucks, który uważany jest do dzisiaj za ojca ragdolli.

Ann Baker rozpoczęła na szeroką skalę akcję promującą nową rasę. Wkrótce o rasie tej stało się głośno w amerykańskich mediach. Baker zastrzegła nazwę rasy oraz założyła organizację International Ragdoll Cat Association (IRCA). Hodowcy spoza IRCA, aby uniknąć konieczności ponoszenia opłat za możliwość używania nazwy ragdoll, nazwali swoje koty Ragamuffin. W Stanach Zjednoczonych ragdolle zostały zarejestrowane jako rasa w 1965 roku, w Wielkiej Brytanii w 1983.

Wygląd ragdolla
Wzorzec dopuszcza sześć ubarwień sierści: seal, niebieski, czekoladowy, lila, cream i red w trzech odmianach: kolorpoint, mitted oraz dwukolorowy. Ragdolla można zaliczyć do dużych kotów o grubych kościach. Jego głowa jest średniej wielkości, w kształcie trójkąta. Oczy przeważnie niebieskie, owalne i szerokie, natomiast uszy skierowane ku przodowi. Ogon jest gęsty i puszysty.

Charakter
Ragdoll jest mało ruchliwy, wyjątkowo ufny i spokojny. Lubi obecność dzieci oraz jest bardzo cichy i łagodny. Akceptuje towarzystwo innych kotów. Powstało wiele mitów na ich temat. Wbrew panującemu stereotypowi ragdolle nie są wytrzymałe na ból i odczuwają go tak jak inne koty, chociaż ich cierpliwość wobec niedelikatnego traktowania może powodować takie wrażenie.

maine wave

maine Wave nie jest odrębną rasą zarejestrowaną przez jakiekolwiek stowarzyszenie, gdyż takich kotów jest dopiero kilka i stanowią tylko ciekawostkę. Genetycznie są to 100 procentowe koty Maine Coon tyle tylko, że posiadają skręconą sierść na podobieństwo kotów Rex.
Pierwsze koty Maine Wave urodziły się w latach 80. w Wielkiej Brytanii w hodowli srebrnych kotów Maine Coon. Genetyczne badania potwierdziły, że spontaniczna mutacja powodująca skręt włosów nie jest wynikiem działania genów, którym swój wygląd zawdzięczają Reksy Dewońskie i Kornisze. Sprawdzono dokładnie wszystkie rodowody kotów z tej hodowli i nie stwierdzono, by kiedykolwiek dokonywano krzyżówek kotów Maine Coon z Reksami. Istnieją jednak teorie, że kiedyś dokonano fałszerstwa w rodowodzie i gen wprowadzony do hodowli pochodził od Reksa z tym, że gen ten uległ modyfikacji i dlatego nie jest identyczny z tymi u Dewonów i Corniszy. Niestety, najstarsze Maine Wave już nie żyją i trudno o naukowe dowody.
Hodowla kotów Maine Wave nie jest rozwijana i nie wiadomo, czy kiedykolwiek będzie. Spowodowane to jest protestami hodowców kotów Maine Coon i nagłaśnianiem teorii o fałszerstwie rodowodów.

egipski mau

Rasa ta powstała w latach 50. Kot egipski mau to krzyżówka kota amerykańskiego krótkowłosego, kota abisyńskiego i kota syjamskiego. Celem hodowców było stworzenie rasy podobnej do kotów widniejących na starożytnych egipskich malowidłach. Jest dobrze zbudowany, umięśniony, średniej wielkości. Jego tylne łapy są nieco dłuższe od tych przednich, między kolanem a bokiem znajduje się charakterystyczny pas luźnej skóry. Głowa tego kota jest klinowata, a jego uszy dość duże oraz szeroko rozstawione. Oczy są charakterystyczne, gdyż duże w odcieniach zieleni, a kształtem przypominają migdały. Futro delikatne i ściśle przylegające do ciała. Występują trzy kolory futerka – brązowe, srebrne i dymne. We wszystkich odmianach wymagany jest ciemny wzór na całym ciele i litera M na piersi.Koty są bardzo towarzyskie, chętne do zabawy i odważne. Uwielbiają spędzać czas z ludźmi i czuć się potrzebne. Cechą szczególną rasy jest energiczne machanie ogonem przypominające psie.